ΑΥΣΤΡΙΑ


 * ΑΥΣΤΡΙΑ**

media type="googlemap" key="http://maps.google.com/maps?f=q&source=s_q&hl=el&geocode=&q=%C3%96sterreich&aq=0&sll=47.517201,14.545898&sspn=6.180847,9.876709&vpsrc=6&ie=UTF8&hq=&hnear=%CE%91%CF%85%CF%83%CF%84%CF%81%CE%AF%CE%B1&ll=47.516231,14.550072&spn=6.066749,9.876709&t=m&z=7&output=embed" width="382" height="315" align="left"

Γεωγραφικά:
Η Αυστρία είναι πολύ ορεινή χώρα. Περίπου το 60% της συνολικής της έκτασης καλύπτεται από τις [|Άλπεις] και άλλα μικρότερα βουνά. Ομαλότερο είναι το ανάγλυφο στα ανατολικά - βορειοανατολικά της χώρας όπου εκτείνεται η πεδιάδα του [|Δούναβη]. Στον νότο εκτείνονται οι Καρνικές Άλπεις και οι Άλπεις Καραβάνκεν με κορυφές άνω τον 3.000 μέτρων. Τα περισσότερα ποτάμια της Αυστρίας πηγάζουν από τις Άλπεις και κατεβαίνουν από πλαγιές ορμητικές. Η λεκάνη του Δούναβη είναι η πιο εύφορη αυστριακή πεδιάδα.Η Αυστρία δεν έχει μεγάλες λίμνες. Η μεγαλύτερη βρίσκεται στο νότο της χώρας. Η λίμνη Νόιζοντλερ έχει έκταση 350 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ η λίμνη Κωνσταντία, στα σύνορα με την Ελβετία και την Γερμανία, ανήκει στην Αυστρία μόνο κατά το 15%. Η μεγαλύτερη πόλη είναι η [|Βιέννη] με 1.800.000 κατοίκους περίπου, ενώ ακολουθεί το [|Γκρατς] με 250.000, το [|Λιντς] με 188.000 και το [|Σάλτσμπουργκ] με 145.000.

**ΑΛΠΕΙΣ** **ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΟΡΥΦΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ** Οι Άλπεις χωρίζονται γενικά στις Δυτικές Άλπεις και τις Ανατολικές Άλπεις. Ο διαχωρισμός γίνεται κατά μήκος της λίμνης Κονστάνς κατά μήκος του [|Ρήνου] ως τη λίμνη Κόμο. Οι Δυτικές Άλπεις βρίσκονται στην Ιταλία, Γαλλία και Ελβετία ενώ οι Ανατολικές Άλπεις στις Αυστρία, Γερμανία, Ιταλία, Λιχτενστάιν, Σλοβενία και Ελβετία. Η υψηλότερη κορυφή των Δυτικών Άλπεων είναι το Μον Μπλαν, στα 4.810 μέτρα και των Ανατολικών Άλπεων το [|Πιζ Μπερνίνα] στα 4.052 μέτρα. Μια σειρά από χαμηλότερες οροσειρές διατρέχουν παράλληλα της κεντρικής αλυσίδας των Άλπεων, συμπεριλαμβανομένων των Γαλλικών Προάλπεων.
 * media type="youtube" key="ZGvf0rOmoqw" width="465" height="385" align="left" || [[image:2359.2676.2575.jpg width="517" height="387"]] ||

Κλίμα:
Το [|κλίμα] της Αυστρίας είναι γενικά __ [|ηπειρωτικό] __ με συχνές βροχοπτώσεις, ειδικά στις Άλπεις, όπου τα ύψη βροχής και χιονιού είναι πολύ μεγάλα. Στα ανατολικά το κλίμα είναι πιο κρύο, με παγωμένους χειμώνες, ενώ στα δυτικά είναι πιο ήπιο με δροσερά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Σε υψόμετρα πάνω από 3.000 μέτρα τα χιόνια δεν λιώνουν και σχηματίζονται [|παγετώνες] και συμβαίνει να χιονίζει ακόμη και το καλοκαίρι.
 * [[image:aut_01.gif width="392" height="415"]] || [[image:climat_autriche.gif width="487" height="428"]] ||

Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις αποτελούν μόνο ένα μικρό τμήμα της χώρας και έτσι η γεωργία απασχολεί ένα πολύ μικρό μέρος του αυστριακού πληθυσμού. Τα κυριότερα γεωργικά προϊόντα είναι τα ζαχαρρότευτλα, καλαμπόκι, σιτάρι και κριθάρι. Όσον αφορά την κτηνοτροφία εκτρέφονται αγελάδες, χοίροι και πρόβατα. Η μισή έκταση της χώρας καλύπτεται από δάση και η υλοτομία είναι ανεπτυγμένη μαζί με την παραγωγή χαρτιού. Η Αυστρία διαθέτει σημαντικό υδροηλεκτρικό δυναμικό.Αυτό οφείλεται στα ορμητικά ποτάμια που κατεβαίνουν από τις Άλπεις. Η βαριά βιομηχανία είναι επίσης ανεπτυγμένη. Τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα βρίσκοντα γύρω από την Βιέννη και το Γκρατς. Ο τουρισμός παίζει σημαντικό ρόλο στην εθνική οικονομία. Εκατομμύρια τουρίστες προσελκύει η πρωτεύουσα Βιεννη και το Ιννσμπρουκ όπως και το Σαλτσμπουργκ.
 * Οικονομία **

**Πολιτισμός:** Η πλούσια πολιτιστική παράδοση της Αυστρίας ήταν ως το πρώτο μισό του 16ου αιώνα αναπόσπαστα δεμένη με την πολιτιστική παράδοση της Γερμανίας, στα πλαίσια της [|Γερμανικής Αυτοκρατορίας]. Από τα μέσα του 16ου αιώνα, το κίνημα της [|Αντιμεταρρύθμισης], με το οποίο η ρωμαιοκαθολική Αυστρία διαχωρίστηκε από την προτεσταντική Γερμανία, και η πολιτική των [|Αψβούργων], που ανέπτυξαν ιδιαίτερες σχέσεις με την Ισπανία και την Ιταλία, δημιούργησαν τον αυστριακό πολιτισμό με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Τον 18ο και τον 19ο αιώνα η Βιέννη γίνεται παγκόσμιο πολιτιστικό κέντρο, με έμφαση ιδιαίτερα στους τομείς της μουσικής και της λογοτεχνίας, ενώ ήδη από τον 17ο και τον 18ο αιώνα αναπτύσσεται η αρχιτεκτονική και η ζωγραφική, με ιδιαίτερη έμφαση στο [|μπαρόκ]. Σημαντική υπήρξε και η άνθιση της μουσικής στην Αυστρία. Το 1756 γεννήθηκε εδώ ο διάσημος συνθέτης [|Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ], ο οποίος έγραψε πολλά έργα που θαυμάζονται ακόμα και σήμερα. Η Βιέννη υπήρξε πρωτεύουσα των [|βαλς], με κύριο εκφραστή τον [|Γιόχαν Στράους].

Από τους σημαντικότερους Αυστριακούς λογοτέχνες του τέλους του 18ου αιώνα και των αρχών του 19ου είναι ο [|Εμμάνουελ Σικανέντερ] με το έργο του «[|Ο Μαγικός Αυλός]» (1791), που μελοποιήθηκε από τον [|Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ]. Από τα τέλη του 19ου αιώνα αρχίζει η μεγάλη άνθιση της [|αυστριακής λογοτεχνίας]. Σημαντικότεροι εκπρόσωποι είναι ο [|Άρθουρ Σνίτσλερ], που ήταν επηρεασμένος από τον [|ιμπρεσιονισμό], και ο [|Ούγκο φον Χόφμανσταλ] από τον [|ρομαντισμό]. Ο [|Στέφαν Τσβάιχ] έγραψε μία σειρά από βιογραφίες στις οποίες εστιάζει το ενδιαφέρον του στην ψυχογραφική ανάλυση των βιογραφούμενων προσώπων, όπως στα έργα του «Μαρία Αντουανέτα», «Μαρία Στούαρτ» κ.ά. Η πιο δημοφιλής συγγραφέας στη Γερμανική γλώσσα είναι η αυστριακή [|Ελφρίντε Γέλινεκ]. Το 2004 της απονεμήθηκε το [|Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας]. Ο [|Φρόυντ], που έθεσε τις βάσεις της [|ψυχανάλυσης], είναι ο πιο γνωστός αυστριακός επιστήμονας.
 * Λογοτεχνία **

**Ιστορία**

Κατοικημένη από τους αρχαίους χρόνους, η περιοχή της σημερινής Αυστρίας είχε καταληφθεί την προ-Ρωμαϊκή εποχή από φυλές [|Κελτών]. Το κέλτικο βασίλειο του Νόρικουμ κατακτήθηκε από την [|Ρωμαϊκή αυτοκρατορία] και έγινε επαρχία του Ρωμαϊκού κράτους. Μετά την πτώση της [|Ρώμης], η περιοχή κατακτήθηκε από [|Βαβαρούς], [|Σλάβους] και [|Αβάρους]. Η σλαβική φυλή των Καραντάν μετοίκησε στις [|Άλπεις] και ίδρυσε την Καραντανία, η οποία εκτείνοταν στο μεγαλύτερο τμήμα της σημερινής ανατολικής και κεντρικής Αυστρίας. Ο [|Καρλομάγνος] επεκτάθηκε στην περιοχή το [|788] μ.Χ. και προώθησε τον εποικισμό παράλληλα με τον προσυλητισμό στο [|Χριστιανισμό]. Ως τμήμα της ανατολικής Φρανκονίας, οι βασικές περιοχές της Αυστρίας ήταν υποτελείς στον όικο της Βαδηβέργης. Η περιοχή γνωστή ως Μαρκία Οριεντάλις δόθηκε στην κυριότητα του Λεοπόλδου της Βαδηβέργης το [|976].

Το 14ο και 15ο αιώνα, οι [|Αψβούργοι] σταδιακά ένταξαν διάφορες περιοχές στην κυριότητα του δουκάτου της Αυστρίας. Το [|1438], ο δούκας Αλβέρτος ο Ε' της Αυστρίας επηλέχθηκε ως διάδοχος του πεθερού του αυτοκράτορα Σιγιμούνδου. Αν και ο Αλβέρτος κυβέρνησε μόνο για έναν χρόνο, από τότε και στη συνέχεια, κάθε αυτοκράτορας της [|Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας] άνηκε στον οίκο των [|Αψβούργων] με μία μόνο εξαίρεση.

Η Αυστρία αργότερα μπήκε σε πόλεμο με την επαναστατική Γαλλία, αρχικά με πολλές αποτυχίες, ενώ οι διαδοχικές ήττες απέναντι στο Ναπολέοντα σηματοδότησαν και το τέλος της [|Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας] το 1806. Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1804, ιδρύθηκε η Αυτοκρατορία της Αυστρίας. Το 1814, η Αυστρία ήταν μέρος της συμμαχίας που κατέλαβε τη Γαλλία και έδωσε τέλος στους [|Ναπολεόντιους πολέμους]. Έτσι, καθιερώθηκε με το Κονγκρέσο της Βιέννης το 1815 ως μία από τις τέσσερις κυρίαρχες δυνάμεις στην [|Ευρώπη].

Με τη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού το 1919, και για την Ουγγαρία με τη Συνθήκη του Τριανόν το 1920, επιβεβαιώθηκε και καθιερώθηκε η νέα τάξη στην κεντρική Ευρώπη, με τη δημιουργία νέων κρατών και τις αλλαγές συνόρων. Παρολαυτά, περισσότεροι από 3 εκατομμύρια γερμανόφωνοι Αυστριακοί βρέθηκαν εκτός των συνόρων της νέας Αυστρίας, στα νεοσύστατα επίσης κράτη της Τσεχοσλοβακίας, της Γιουγκοσλαβίας, της Ουγγαρίας και της Ιταλίας. Μεταξύ του 1918 και του 1919, η Αυστρία ήταν επίσημα γνωστή ως το Κράτος της Γερμανικής Αυστρίας. Οι δυνάμεις της Αντάντ δεν επέτρεψαν την ένωσή της με τη Γερμανία, αλλά αγνόησαν πλήρως και το όνομα Γερμανική Αυστρία στις συνθήκες ειρήνης που υπογράφησαν. Συνεπώς, στα τέλη του 1918, το όνομα άλλαξε σε Κράτος της Αυστρίας.

Η Αυστρία ενσωματώθηκε στο Τρίτο Ράιχ και δεν ήταν πλέον ανεξάρτητη. Η ονομασία της από τους [|Ναζί] ήταν Όστμαρκ, μέχρι το 1942, όταν ονομάστηκε Άλπεν-Ντόναου-Ραϊχσγκάουε. Η Βιέννη καταλήφθηκε στις 13 Απριλίου του 1945 από τους Σοβιετικούς, λίγο πριν την κατάρρευση του Τρίτου Ράιχ. Μία προσωρινή κυβέρνηση με την έγκριση των Σοβιετικών, ανακοίνωσε την απόσχιση από το Ράιχ και την ανεξαρτησία της Αυστρίας στις 27 Απριλίου του 1945. Ο συνολικός αριθμός των στρατιωτών που σκοτώθηκαν στον πόλεμο ανερχόταν στις 260.000, ενώ τα θύματα του ολοκαυτώματος στην Αυστρία στις 65.000. Μετά από μακροχρόνιες συνομιλίες και τον [|Ψυχρό πόλεμο], η Αυστρία ανέκτησε την πλήρη ανεξαρτησία της στις 15 Μαίου του 1955 με τη Συνθήκη του Αυστριακού Κράτους που υπέγραψαν και οι τέσσερις συμμαχικές δυνάμεις. Στις 26 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, η χώρα ανακήρυξε τη μόνιμη ουδετερότητά της, η οποία ισχύει ως και σήμερα, αν και με μικρές τροποποιήσεις για την είσοδό της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το πολιτικό σύστημα της δεύτερης δημοκρατίας βασίζεται στα συντάγματα του 1920 και 1925, όπως επαναδιατυπώθηκαν το 1945. Από το 1945 μονοκομματκή κυβέρνηση υπήρχε μόνο το διάστημα 1966-70 και το 1970-83, ενώ όλες τις άλλες περιόδους η χώρα κυβερνιόταν από συνασπισμούς κομμάτων. Η Αυστρία έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1995, ενώ από το 2008, ως μέλος της Συνθήκης Σένγκεν, η Αυστρία ελέγχει μόνο τις συνοριακές διελεύσεις με το Λιχτενστάιν.

**Αξιοθέατα της Αυστρίας**


 * [[image:MIKRH_XRUSH_STEGH.jpg]] || [[image:PARAMUTHENIA_POLH..jpg width="640" height="480"]] ||
 * **Η ΜΙΚΡΗ ΧΡΥΣΗ ΣΤΕΓΗ** || **Η ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΑ ΠΟΛΗ** ||

Η ΕΔΡΑ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ || || 
 * [[image:4971760212_ba7904d17f.jpg width="450" height="299"]]

Μετά από μια ξενάγηση στην πόλη της Βιέννης, μια πόλη που "χωράει πολλούς αιώνες" και "πολλές μορφές τέχνης", η συγγραφέας μας μεταφέρει στην κρατική όπερα που άνοιξε στις 25 Μαΐου του 1869 "υπό τους ήχους" του Ντον Τζιοβάνι του Μότσαρτ. Μας προτείνει να την επισκεφτούμε, αλλά και να παρακολουθήσουμε μια παράσταση "ακόμα και όρθιοι"! Την τελευταία Πέμπτη του Καρναβαλιού της Βιέννης, γίνεται ο Χορός της Οπερας, ένα "κοσμικό γεγονός" στη διάρκεια του οποίου "ευκατάστατα" κορίτσια ντυμένα με λευκές τουαλέτες "ανοίγουν το χορό" μαζί με τους συνοδούς τους. Η τιμή του εισιτηρίου στην όπερα κυμαίνεται από τα 5 μέχρι τα 150 ευρώ και τα εισιτήρια διατίθενται μια εβδομάδα πριν την παράσταση. || ||
 * **Όπερα τής Βιέννης**

Η Πινακοθήκη Αυστριακής Τέχνης στεγάζεται στο Μεγάλο Μπελβεντέρε. Το κτίριο, κραταιά χτισμένο το 1721, χρησίμευε για να φιλοξενεί τις γιορτές και τους χορούς του Πρίγκιπα Ευγένιου της Σαβοϊας. Ο Ευγένιος ήταν μια εξέχουσα στρατιωτική προσωπικότητα, που ανάγει τη φήμη και τη γκλαμουριά του στην εποχή της πολιορκίας της Βιέννης από τους Τούρκους. Το Μπελβεντέρε ήταν ο τόπος διαμονής του για το καλοκαίρι, κάτι σαν το σπίτι διακοπών του δηλαδή. Το Μπελβεντέρε, χτισμένο σε μπαρόκ στυλ, αξίζει της επίσκεψής σας. Οι συλλογές των έργων τέχνης χαρακτηρίζονται ως οι κυριότερες σε αυστριακό έδαφος. Οι συλλογές καλύπτουν την περίοδο των χρόνων του μεσαίωνα, περνούν στην ύστερη γοτθική περίοδο και απογειώνονται στον 19ο και 20ό αιώνα. Πέραν αυτού όμως το ίδιο το κτίσμα είναι εξαιρετικό. Υπέροχες γλυπτικές μορφές στολίζουν τις σκάλες, τα ταβάνια, τις κολόνες. Η περίφημη μεγάλη διπλή σκάλα στολίζεται από ολόλευκα μάρματα και φρέσκο στα ταβάνια. Πολύ εντυπωσιακή είναι η Αίθουσα Καρλόνε, που πήρε το όνομά της από τον Κάρλο Καρλόνε που ζωγράφησε με φρέσκο τοίχους και ταβάνια. Η Μαρμάρινη Αίθουσα είναι αναμφισβήτητα η πιο εντυπωσιακή του Μπελβεντέρε. Το ταβάνι, που ανοίγει σε έναν υπέροχο θόλο, είναι όλο στολισμένο με φρέσκο από τον Καρλόνε και δείχνει τη δόξα του Οίκου της Σαβαϊας. Καθρέφτες δίνουν την αίσθηση του ουρανού και μορφές ζώων υπάρχουν ολόγυρα. Είναι τα ζώα του ίδιου του πρίγκιπα Ευγένιου, που απεικόνισε μοναδικά ο Φον Χάϊζενταλ. Το βασιλικό παρεκκλήσι θα σε αφήσει άφωνο. Μέχρι και σήμερα είναι σε λειτουργία, για γάμους και λοιπές θρησκευτικές τελετές. Δεν θα πρέπει να παραλείψεις να δεις την Σάλα Τερρένα, στο ισόγειο, που την οροφή την στηρίζουν άτλαντες. Η αίθουσα ανοίγει στους κήπους που είναι ονομαστοί. Οι κήποι αυτοί είδαν τα πάντα. Από κυρίες της αυλής, μέχρι τσίρκο και έλκυθρα Εσκιμώων. Αν σου αρέσει η ιστορία των κτιρίων, όπως και σε μένα, σημείωσε ότι το κτίριο αυτό διαμορφώθηκε κατά πρώτον σε πινακοθήκη, τον 18ο αιώνα. Την εποχή της γαλλικής κατοχής, εδώ βρισκόταν το στρατιωτικό νοσκομείο. Ο διευθυντής του Μουσείου του Λούβρου, διάλεξε και πήρε 401 πίνακες από τη συλλογή του μουσείου, και τους πήγε στο Λούβρο. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των πινάκων επεστράφησαν το 1815. Οι χώροι του Μπελβεντέρε είδαν και άκουσαν τον Χίτλερ να διαπραγματεύεται τους όρους της Συνθήκης οικονομικής συνεργασίας Ουγγαρία-Ρουμανίας και της Συνθήκης της Γιουγκοσλαβίας, λίγες ώρες πριν την κήρυξη του πολέμου. Αν έχεις διαβάσει το ημερολόγιο του Τσιάνο, θα έχεις αναγνωρίσει πολλές αναφορές που γίνονται στις αγωνιώδης σκηνές που διαδραματίστηκαν στο Μπελβεντέρε. Στο μπαλκόνι του Μπελβεντέρε βγήκαν οι πολιτικοί και στρατιωτικοί άντρες που υπέγραψαν, το 1955, την απελευθέρωση της Αυστρίας και ανακοίνωσαν στο αλαλάζων πλήθος, το ευχάριστο αποτέλεσμα. Ανάμεσά τους βρήκε στο μπαλκόνι και οι γνωστοί Μολότωφ και Μακμίλλαν. Από το ίδιο μπαλκόνι σήμερα ο επισκέπτης απολαμβάνει τη θέα προς τους κήπους, το Μικρό Μπελβεντέρε και τη Βιέννη. ||
 * [[image:5875784_l.jpeg width="429" height="647"]] || **Αυστριακή Πινακοθήκη-Μπελβεντέρε**


 * **Οι υπέροχοι κήποι του Σένμπρουν** Αφού έχουμε δει και θαυμάσει την πολυτέλεια των εσωτερικών διαμερισμάτων του ανακτόρου του Σένμπρουν, αποφασίζουμε να περιηγηθούμε στο διαμορφωμένο πάρκο. Βγαίνοντας στους κήπους η μεγαλοπρέπεια συνεχίζεται εξωτερικά αυτή τη φορά. Οι εντυπωσιακοί σχηματισμοί στο γρασίδι, στους θάμνους, στα λουλούδια και στα δέντρα κάνουν τους κήπους τη φυσική προέκταση του παλατιού προσφέροντας ένα υπέροχο θέαμα στους επισκέπτες. Μπροστά από κάθε μας βήμα ανακαλύπταμε και μια φυσική ή τεχνητή ομορφιά. Οι αμέτρητες αυτές ομορφιές που βρίσκονται διασκορπισμένες στο πάρκο και στους κήπους ξυπνάνε ακόμα και στους πιο αδιάφορους την αίσθηση της εκτίμησης της τέχνης και του ρομαντισμού. Περίτεχνα σιντριβάνια και καλαίσθητα αγάλματα μας σταματάνε για να τα θαυμάσουμε την στιγμή που οι εξοικειωμένοι με αυτά τα θεάματα Βιεννέζοι τα προσπερνούν γρήγορα και αδιάφορα κάνοντας το καθημερινό τους jogging. Τα ψηλά και αγέρωχα δέντρα δεξιά και αριστερά μας ανοίγουν δρόμους που άλλοι οδηγούν σε ξέφωτα, σιντριβάνια και λιμνούλες ενώ άλλοι, μετά από διάφορες διακλαδώσεις και σε συνδυασμό με τους ψηλούς θάμνους, δημιουργούν υπέροχα σχέδια. Έχουμε αφεθεί μέσα στους θαμνώδεις λαβυρίνθους και απλά περιμένουμε να καταλήξουμε κάπου.

Φτάνουμε σ’ έναν άλλο διαμορφωμένο κήπο, 500 μέτρα περίπου από το παλάτι. Εδώ είναι ένα μεγάλο γυάλινο κτίριο κατασκευής του 1880 που είναι το θερμοκήπιο ενώ απέναντι του ακριβώς είναι και η είσοδος του τεράστιου ζωολογικού κήπου που χρειάζεται μια μέρα ολόκληρη για να τον γυρίσουμε. Ο οδηγός μας περίμενε έξω από το ανάκτορο κι εμείς είχαμε πολλά να δούμε ακόμα. Έτσι αφήσαμε τον ζωολογικό κήπο για άλλη μέρα και μπήκαμε σ’ ένα άλλο διαμορφωμένο μονοπάτι, πάντα κάτω από την σκιά των ψηλών δέντρων. Είχαμε πάρει έναν από τους δρόμους της επιστροφής προς την μεριά του παλατιού αλλά ο προορισμός μας αυτή τη φορά ήταν ο λόφος απέναντι από το ανάκτορο που φιλοξενεί ένα άλλο αρχιτεκτονικό αριστούργημα, το Gloriette. Χαμηλά στον λόφο δεν μπορούσαμε να μην σταθούμε στο περίτεχνο σιντριβάνι-άγαλμα του Ποσειδώνα που με τις λεπτομέρειες του αποδεικνύει την αγάπη και την εκτίμηση της Ευρώπης της τότε εποχής για τον ελληνισμό και την αρχαιοελληνική γλυπτική τέχνη. Πραγματικά οι γλύπτες έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό που αντέγραψαν μεν την ελληνική τέχνη αλλά διαιώνισαν δε τον Ελληνισμό σε μια εποχή που η Ελλάδα βρισκόταν στον σκοταδισμό και την απραξία. Δεν μπορούσαμε να μην πάμε από την πίσω μεριά του σιντριβανιού του Ποσειδώνα και να μην περάσουμε από μέσα του. Από εδώ παρατηρούμε καλύτερα τις λεπτομέρειες αλλά και τα αγάλματα Τρίτωνες που τον συνοδεύουν. Πριν ξεκινήσουμε την μικρή ανάβαση μας στον λόφο αναζητήσαμε στ’ αριστερά του σιντριβανιού, μισοκρυμμένο πίσω από τους θάμνους το σένερ μπρούνεν, το "ωραίο σιντριβάνι" που έδωσε τ’ όνομα του σε όλη τη περιοχή και το ανάκτορο... || ||

media type="custom" key="11219934"